• Yoko & John at the Amsterdam Hilton | Michiel Ceulers
  • Michiel Ceulers
    12 March – 16 April 2022
  • Press release

    EN

    There’s a rat in mi kitchen and he knows what he’s gonna do (*) (A coincidence’s coincidence is never a coincidence).

    It feels awkward these days, writing about something as banal as painting, while it burns elsewhere, not so far from here. Perhaps Michiel Ceulers (b. 1986, Waregem, Belgium) must have felt something similar in his choice of title for his exhibition at Galerie Martin Van Zomeren: ‘John and Yoko in the Amsterdam Hilton’. In his choice of titles, Ceulers often uses events and/or song titles from popular culture to inject his work with a broader layer of meaning, or to provide the viewer with additional space for interpretation. In this case, of course, the title refers to the world-famous protest by John Lennon and Yoko Ono, who held a six-day “bed-in” at the Amsterdam Hilton Hotel in 1969. The two had married shortly before and used the publicity surrounding their marriage to hold a pacifist protest action against the then fiercely raging Vietnam War.

    The choice of this ‘social’ title for his exhibition is indicative of the intelligent painter that Michiel Ceulers is, and immediately makes it clear that he is the first to put his own artistic practice into strong perspective in light of important secular events.

    By referring to the iconic protest action of Lennon and Ono, Ceulers paradoxically - as in most of his painting - spitefully avoids any kind of anecdotalism. With this choice of title he creates a kind of historical time capsule of protest for world peace, in which he makes it clear that this requires our constant alertness, and thus is not limited to the delusion of the day, but in one movement also historically indicates the city in which his exhibition takes place, Amsterdam, as a geographical protest location. Looked at from this angle, with ‘John and Yoko in the Amsterdam Hilton’ Michiel Ceulers seems to allude to a time cycle of protest, as something that always recurs, always will recur and to which we - even while looking at something as trivial as paintings - always have to be hyper-aware and relate. Ceulers thus has two feet firmly planted in contemporary (social) reality and he is therefore seldom too apprehensive to allow this reality to seep into his paintings ‘ad hoc’, as it presents itself to him at that moment.

    It is thus striking that nowadays more (protest) text is sneaking into his work, while the rest of the picture plane is largely left untouched, something that can be called atypical in relation to Ceulers’ (recent) earlier work, where the textual interpretation was mostly in the titles. Perhaps now, today, these paintings can literally be read as relevant protest statements, by analogy with the many protest songs - think: ‘Imagine’, ‘Back in the USSR’, ‘Give Peace a Chance’ ‘Now or Never’, etc.. - that Lennon and Ono wrote at the time, but in similar times? Another aspect that typifies Michiel Ceulers as a worldly conscious person and painter is his mentality and attitude to life in the studio. I have known Michiel for a long time, and since he tends to change studio spaces quite regularly, I have already visited quite a few of his studios. It is at least striking, not to say confrontational, to notice that with him there is virtually no distinction between his living and working space. More than that, it seems as if his studio practice literally parasitizes his daily living environment. In productive periods Ceulers behaves like an obsessive hunter-gatherer, constantly dragging in his ‘nest’, almost like a rat, various paraphernalia found on the street, garbage and trash as inspiration and working material for his paintings, in such large proportions that soon there is no longer any question of a living space tout court. I have always found this not only very fascinating, but also very committed on Michiel Ceulers’s part: not only does he, by collecting all this ‘street trash’, literally bring everyday reality into his living environment, he even allows himself to be literally overwhelmed by it, which almost forces him to literally ‘adapt’ his life to this chaotic reality.

    However trashy Ceulers’ living and working mentality - and consequently his paintings - may seem at first glance, to my mind they do conceal a sophisticated sort of orchestration that seems to find an almost intuitive balance between wild painterly emotionality and strategic, almost ‘curated’ deliberation. This makes Michiel Ceulers - in addition to the aforementioned feeling for an urgent social reality - paradoxically also an outspoken ‘painter’s painter’. After all, his paintings can not only boast of wide public interest, but are also experienced by fellow painters and visual artists as exceptionally painterly intelligent. The precarious balance between orchestrated trash and trashy orchestration, without the artificiality that usually accompanies it, is in the eyes of many painters only attainable after thorough training in the artistic craft in combination with a thorough trial and error. Michiel Ceulers has reached a point in his painting practice where he achieves this difficult balance as if it were nothing: his seemingly random, trashy visual attacks are pure, sincere and wild, but also painterly flawless, gifted and to the point. Not only in his paintings as such, but also in his exhibitions, Michiel Ceulers demonstrates this combination of intuition and reasoning.

    Besides being a painter, I also know Michiel as someone who researches thoroughly, not only other artists who inspire him, but also the developments in the contemporary art field and exhibition practice. I suspect that he is a strong curator of his own work, something that can be called exceptional among painters, who are used to a relatively solitary studio practice. Ceuler’s exhibitions effortlessly find the balance between the (theoretical) awareness of the white cube or the modernist grid within which many contemporary exhibition spaces are constructed, and the seemingly coincidental, intuitive ad hoc accrochage decisions he takes while building them.

    A coincidence’s coincidence is never a coincidence, enjoy the (guided) trip!

    Thibaut Verhoeven
    Ghent, March 2022

    NL

    There’s a rat in mi kitchen and he knows what he’s gonna do (*) (A coincidence’s coincidence is never a coincidence).

    Het voelt vandaag de dag ongemakkelijk, schrijven over iets banaals als schilderkunst, terwijl het elders, niet zover van hier, brandt. Misschien moet Michiel Ceulers (°1986, Waregem, België) eveneens iets dergelijks gevoeld hebben bij zijn keuze voor de titel van zijn tentoonstelling bij Galerie Martin Van Zomeren: ‘John and Yoko in the Amsterdam Hilton’. In de keuze van zijn titels maakt Ceulers vaak gebruik van gebeurtenissen en/of songtitels uit de populaire cultuur om zijn werk met een bredere betekenislaag te injecteren, of om de toeschouwer extra interpretatieruimte te gunnen. In dit geval verwijst de titel uiteraard naar de wereldbekende protestactie van John Lennon en Yoko Ono, die in 1969 een zesdaagse ‘bed-in’ hielden in het Amsterdamse Hiltonhotel. De twee waren kort hiervoor getrouwd en gebruikten de publiciteit rondom hun huwelijk om een pacifistische
    protestactie te houden tegen de toen hevig woedende Vietnamoorlog.

    De keuze voor deze ‘maatschappelijke’ titel voor zijn tentoonstelling is tekenend voor de intelligente schilder die Michiel Ceulers is, en maakt meteen duidelijk dat hij de eerste is om zijn eigen artistieke praktijk sterk te relativeren in het licht van belangrijke wereldlijke gebeurtenissen. Door te verwijzen naar de iconische protestactie van Lennon en Ono ontwijkt Ceulers paradoxaal – net zoals in zijn meeste schilderwerk – op een spitante manier elk soort van anekdotiek. Hij creëert met deze titelkeuze als het ware een soort van historische tijdscapsule van protest voor wereldvrede, waarbij hij duidelijk maakt dat dit onze voortdurende alertheid vereist, en zich dus niet enkel beperkt tot de waan van de dag, maar waarbij hij in één beweging door ook de stad waarin zijn tentoonstelling plaatsvindt, Amsterdam, geschiedkundig duidt als geografische protestlocatie. Vanuit deze optiek bekeken, lijkt Michiel Ceulers met ‘John and Yoko in the Amsterdam Hilton’ te alluderen op een tijdscyclus van protest, als iets dat steeds terugkeert, altijd zal terugkeren en waar we ons – zelfs terwijl we kijken naar iets triviaals als schilderijen – steeds hyperbewust van dienen te zijn en ons tegenover moeten verhouden.

    Ceulers staat met twee voeten dus stevig in de hedendaagse (maatschappelijke) werkelijkheid en hij is er dan ook zelden te beducht voor om deze werkelijkheid ‘ad hoc’, zoals ze zich op dat moment aan hem voordoet, zijn schilderijen te laten binnensijpelen. Zo is het opvallend dat er tegenwoordig in zijn werk meer (protest)tekst binnensluipt, terwijl de rest van het beeldvlak grotendeels ongemoeid gelaten wordt, iets wat toch atypisch te noemen in ten opzichte van Ceulers’ (recente) vroegere werk, waar de tekstuele duiding zich veelal in de titels afspeelde. Misschien kunnen nu, vandaag, deze schilderijen letterlijk éénduidig gelezen worden als relevante proteststatements, naar analogie met de vele protestsongs – denk: ‘Imagine’, ‘Back in the USSR’, ‘Give Peace a Chance’ ‘Now or Never’, etc.. - die Lennon en Ono destijds, maar in gelijkaardigetijden, schreven?

    Een ander aspect dat Michiel Ceulers als wereldlijk bewust mens en schilder typeert is zijn mentaliteit en levenshouding in het atelier. Ik ken Michiel al lang, en vermits hij de neiging heeft om nog al regelmatig van studioruimte te wisselen, heb ik dan ook al een (heel) aantal ateliers van hem bezocht. Daarbij is het op zijn minst treffend, om niet te zeggen confronterend, te merken dat er bij hem quasi geen enkel onderscheid te maken valt tussen zijn leef- en zijn werkruimte. Meer nog, het lijkt wel of zijn atelierpraktijk letterlijk lijkt te parasiteren op zijn dagelijkse leefomgeving. Ceulers gedraagt zich in productieve periodes als een obsessieve jager-verzamelaar, waarbij hij bijna als een rat onophoudelijk divers op straat gevonden parafernalia, rommel en trash zijn ‘nest’ binnensleept als inspiratie- en werkmateriaal voor zijn schilderijen, in zulke grote proporties dat er algauw bijna geen sprake meer is van een leefruimte tout court. Ik heb dat altijd niet enkel zeer fascinerend, maar ook zeer geëngageerd gevonden van Michiel Ceulers: niet enkel laat hij haalt hij door middel van het verzamelen van al zulke ‘street-trash’ letterlijk de dagelijkse werkelijkheid binnen in zijn leefomgeving, hij laat het zelfs toe om zichzelf hiermee letterlijk te laten overspoelen, waardoor hij bijna genoopt wordt om zijn leven letterlijk ‘aan te passen’ aan die chaotische werkelijkheid.

    Hoe trashy Ceulers’ leef- en werkmentaliteit – en bijgevolg ook zijn schilderijen – op het eerste zich ook lijkt, er gaat m.i. wel degelijk een uitgekiend soort orkestratie achter schuil dat bijna intuïtief een evenwicht lijkt te vinden tussen wilde schilderkunstige emotionaliteit en strategische, bijna ‘gecureerde’ bedachtzaamheid. Dit maakt van Michiel Ceulers – naast zijn hierboven geschetste feeling voor een urgente maatschappelijke werkelijkheid – paradoxaal ook een uitgesproken ‘painter’s painter’. Zijn schilderijen kunnen immers niet enkel bogen op een brede publieke belangstelling, maar worden tevens door collega-schilders en beeldend kunstenaars als buitengewoon schilderkunstig intelligent ervaren. Het precaire evenwicht tussen georkestreerde trash en trashy georkestreerdheid, en dit zónder de gekunsteldheid die hier doorgaans mee gepaard gaat, is in de ogen van vele schilders immers pas te bereiken na gedegen training van het artistieke métier in combinatie met een doorgedreven ‘trial and error’.

    Michiel Ceulers is op een punt in zijn schilderpraktijk gekomen waarbij hij dit moeilijke evenwicht bereikt alsof het niets is: zijn ogenschijnlijk toevallige, trashy beeldaanvallen zijn puur, oprecht en wild, maar tevens ook schilderkunstig gaaf, begaafd en to the point. Niet enkel in zijn schilderijen op zichzelf, maar ook in zijn exposities, geeft Michiel Ceulers blijk van deze combinatie tussen intuïtie en beredenering. Naast schilder, ken ik Michiel ook als iemand die zich gedegen inleest, niet enkel in andere kunstenaars die hem inspireren, maar die ook sterk op de hoogte is van de ontwikkelingen in het hedendaagse kunstenveld en tentoonstellingsprakijk. Ik vermoed in hem dan ook een sterke curator van zijn eigen werk, iets wat onder schilders, die toch veelal een relatieve solitaire atelierpraktijk gewoon zijn, eerder uitzonderlijk te noemen is. Ceulers’ exposities vinden moeiteloos de balans tussen het (theoretische) bewustzijn van the white cube of de modernistische grid waarbinnen vele hedendaagse tentoonstellingsruimtes zijn opgebouwd, en de ogenschijnlijk toevallige, intuïtieve ad hoc accrochage-beslissingen die hij neemt tijdens het opbouwen ervan.

    A coincidence’s coincidence is never a coincidence, enjoy the (guided) trip!

    Thibaut Verhoeven
    Gent, maart 2022

    Sick Puppy in Window (after Kate Burkhart) 2019 - 2021
    Acrylic, oil, encaustic, spray paint, gloss paint, permanent marker on canvas 53 x 75 cm

    Yoko and John at the Amsterdam Hilton (Wann Gesten und Handlungen noch radikale Macht hatten) 2022
    Acrylic, oil, encaustic, spray paint, gloss paint, silicone, plastic foil, glitter and mirrors on wood, artist made frame; cardboard, wood, paint and glitter
    118 x 91 cm

    Monkey Sorrows / Gunter Forg Nostalgia (Cry me a River) 2020 - 2022
    Acrylic, oil, encaustic, gloss paint and mirrors on canvas 161 x 121 cm

    A downtown scene at 9th street / a parody on Sesame Street (I always thought she was a singer-songwriter / a female object trouvé next door) 2020 - 2022
    Acrylic, oil, encaustic, gloss paint and mirrors on canvas 180 x 138 cm

    Kohlebergwerk expeditione 2020 - 2022
    Acrylic, oil, encaustic, spray paint, gloss paint, silicone, plastic foil, mirrors and googly eye on canvas 80 x 60 cm

    La douleur a ses raisons, le plaisir est totalement indifférent (Seeteufel Malerei) 2017 - 2022
    Oil, gloss paint and glitter on canvas 70 x 60 cm

    American White (Tarnfarben) 2021 - 2022
    Oil and spray paint on wood an canvas 56 x 76 cm

    Exhibition View "Yoko and John at the Amsterdam Hilton" 2022, Galerie Martin van Zomeren

    Gilbert George
    Dymo strips, cardboard, wooden pannel, encaustic, metal wire, bottle, plastic, tape, paper, perspex displayed
    on wallpaper table
    105 x 200 x 60 cm

    (Right) A Nightmare on Elme Street (Left) Moby Dick: The Voyage of the Beagle
    Dymo strips, cardboard, wooden pannel, encaustic, metal wire, bottle, plastic, tape, paper, perspex displayed
    on wallpaper table
    105 x 200 x 60 cm

    (Detail) A Nightmare on Elme Street
    Dymo strips, cardboard, wooden pannel, encaustic, metal wire, bottle, plastic, tape, paper, perspex displayed
    on wallpaper table
    105 x 200 x 60 cm

    (Detail) Gilbert George
    Dymo strips, cardboard, wooden pannel, encaustic, metal wire, bottle, plastic, tape, paper, perspex displayed
    on wallpaper table, audio work
    105 x 200 x 60 cm

    (Detail) Yoko and John at the Amsterdam Hilton (space and time as a non linear continuum)
    2022
    Glass, cardboard, gloss paint, permanent marker, tape, silicone and canvas, displayed on
    wallpaper table
    100 x 200 x 60 cm

    (Detail) Yoko and John at the Amsterdam Hilton (space and time as a non linear continuum)
    2022
    Glass, cardboard, gloss paint, permanent marker, tape, silicone and canvas, displayed on
    wallpaper table
    100 x 200 x 60 cm

    Si le même rythme de dégénérescence se poursuit, le Y chromosome n’a plus que quelques millions d’années avant de disparaître complètement (Fuck the pain away Peaches)“
    2020 - 2022
    Oil and silicone on wood & canvas 136 x 100 cm

    Exhibition View "Yoko and John at the Amsterdam Hilton" 2022, Galerie Martin van Zomeren

    Exhibition View "Yoko and John at the Amsterdam Hilton" 2022, Galerie Martin van Zomeren

    Exhibition View "Yoko and John at the Amsterdam Hilton" 2022, Galerie Martin van Zomeren

    Exhibition View "Yoko and John at the Amsterdam Hilton" 2022, Galerie Martin van Zomeren

    Exhibition View "Yoko and John at the Amsterdam Hilton" 2022, Galerie Martin van Zomeren

    Monkey Sorrow (Cage VI) 2020 - 2022
    Oil, gloss paint, spray paint, encaustic, silicone, plastic foil, mirror mosaic and glitter on canvas 70 x 110 cm

    Some Prince joke someone told me on the phone 2022
    Oil, gloss paint, silicone, plastic, oil, mirrors, staples and Dymo strips on canvas 70 x 50 cm

    The Final Countdown / Ruvision 2020-2022
    Acrylic, oil, spray paint, metal wire, staples, cardboard and glitter on canvas on wood and on velvet, artist frame cardboard and paint 51 x 75 cm

    Dreilandenpunkt 2021
    Oil, gloss and spray paint on canvas 80 x 74 cm

    Erbarme Dich (the postman always rings twice) 2020
    Oil, gloss paint, spray paint, encaustic, silicone, anti-slip pad, google eyes in panel 5 57 x 43 cm